Ons gaan anders vergader

Met die sinodevergadering van die Oostelike Sinode op hande, dink ek terug aan my ervarings van sinodesittings deur die loop van my bedieningsjare.

My eerste sinodesitting het ek as waarnemer by die Sinode van Suid-Transvaal in die Germiston-stadsaal bygewoon. Sinodegangers het in rye by tafels gesit, in ’n statige atmosfeer en geklee in formele kerklike ampsdrag. Ek was ’n dienspligkapelaan en moes my ook vir die geleentheid deftig in ’n pak en das klee. Waardige leraars en ouderlinge – almal mans – het met groot woorde en fyn formulerings oor verskillende kwessies gedebatteer voordat hulle gestem het.

Deur die jare het die styl van sinodevergaderings verander. Ek onthou die ouer leraars se reaksie toe ons die eerste keer om ronde tafels vergader het, waar oud en jonk saam kon besin en openlik oor agendapunte kon praat. Ek onthou ook die verskuiwing van ’n formele na ’n meer informele vergaderstyl: ons kleredrag én ons gesindheid teenoor mekaar het verander.
Ons het wegbeweeg van die styl van ’n demokratiese debatsvereniging na ’n benadering waarin ons in afhanklikheid van die Here saam na konsensus soek.

Met drie-en-twintig sinodevergaderings agter die rug, sien ek met verwagting uit na die Oktober 2026-vergadering van die Oostelike Sinode. Ons gaan anders vergader.

Ek sien uit na kosbare geestelike toerusting wat ons na ons gemeentes kan terugneem. Ek is opgewonde oor die manier waarop ons taakspanne, onder leiding van die Heilige Gees, saam oor die toekoms van ons diens aan gemeentes gaan nadink. Ek sien veral uit na die nuwe vriendskappe wat gesmee sal word en waardeur ons iets van die eenheid van die liggaam van Christus sal beleef.

Mag ons saam praat, saam bid en saam op reis gaan in die voetspore van Jesus – tot eer van God en tot uitbreiding van sy koninkryk in ons wêreld.

06/10/2026