Die vrugbaarheid van die woestyntyd

“Kyk, Ek gaan iets nuuts doen, dit staan op die punt om te gebeur, julle kan dit al sien kom; Ek maak in die woestyn ‘n pad, Ek laat in die droë wêreld riviere ontspring.” – Jesaja 43:19

Dit is maklik om gefrustreerd te raak wanneer harde werk nie meer sigbare vrug dra nie en dit voel asof jy nêrens kom nie. Hierdie gedagte kom tans sterk na vore in my voorbereiding vir deelname aan die Idee-Ateljee tydens die Algemene PredikanteSAAMkoms in Augustus 2026. Daar wil ek die tema van beroepseensaamheid verken – ’n tema wat ook in die werk van Thomas Moore ter sprake kom. Moore gebruik die metafoor van ’n woestyn om iets van hierdie ervaring te verwoord.

Moore herinner ons in sy boek A Life at Work daaraan dat die skynbaar resultaatlose werk van predikante tot frustrasie kan lei. Tog mag ’n volgeling van die Here, selfs in só ’n woestyntyd, weet dat hy of sy nie deur die Here verlaat is nie. Daarom kan die woestyn ook ’n plek van transformasie word. Moore skryf dat die gevoel van “stilstaan” dikwels juis die oomblik is waarin die siel ryp word.

Jou roeping is nie afhanklik van die opbloei of kwyning van jou omgewing nie. Wanneer uiterlike strukture swaarkry, word jou rol as herder juis des te meer betekenisvol. Die vers uit Jesaja herinner ons aan ’n troosvolle waarheid: God maak paaie in die woestyn en laat riviere in die droë wêreld ontspring. Daarom is ons geroep om saam te help grawe aan riviere van hoop waar die wêreld sê alles is droog. Ons waarde lê nie in die eerste plek in meetbare resultate nie, maar in getrouheid aan die Stem wat ons lank gelede geroep het.

04/08/2026