Dit was heeltemal te gou verby!

In die vorige Familienuus het ons met verwagting saam gedroom oor die sinodevergadering, wat toe nog in die finale beplanningsfase was. Ná afloop daarvan het ek dieselfde gevoel gehad as wat ’n mens soms aan die einde van ’n heerlike vakansie ervaar: dit was heeltemal te gou verby! Daarmee bedoel ek nie dat ons langer moes vergader nie, maar eerder dat ons min tyd gehad het om saam te wees en ons verbondenheid aan mekaar as die liggaam van Christus te vier.

Een van my persoonlike hoogtepunte van die sinodevergadering was beslis die kreatiewe openingsgeleenthede, meestal onder leiding van jong leraars. Met besondere kreatiwiteit is ons gehelp om iets van Jesus se diensbaarheid, deernis en doelgerigtheid te ervaar op ’n manier waarmee ons kon identifiseer. Die handdoek, die blom en die kers is simbole wat ons na ons gemeentes kon terugneem as ’n tasbare en sigbare verkondiging van die boodskap van Christus, in wie se voetspore ons deur die lewe volg. Die inspirerende toerusting deur ons sprekers behoort beslis ook neerslag te vind in ons gemeentelike lewe.

Tydens ons weeklikse openingsgeleentheid in die Sinodehuis het ons Maandag by Psalm 90 stilgestaan. Saam met die digter bid ons dat die Here, wat van geslag tot geslag as ewige God ons toevlug is, sy kerk in hierdie dae sal leer om met wysheid te leef.

Ons by die Sinodehuis is opgewonde oor die nuwe seisoen saam met die nuwe leierskap van die Oostelike Sinode. Dit is ons gebed dat die Here saam met ons die toekoms sal ingaan terwyl ons in gehoorsaamheid aan sy visie vorentoe beweeg en bid: “Skenk ons elke dag u liefde in oorvloed, dat ons ons lewe lank mag juig en bly wees.”

20/10/2026